یه گل یاس شکسته        شاخه هاش از هم گسسته

باغبون خسته ای خسته   کنار گلش نشسته

گل یاس یاس بهشته        روی گلبرگاش نوشته

که فقط تو این زمونه         عشق حیدر منو کشته

فاطمه آروم جونم             گل یاس قد کمونم

یاور قامت کمونم              دعا کن اگه تورفتی

دیگه من زنده نمونم          دیگه من زنده نمونم      

ای همیشه همنشینم       ای امیر المومنینم

دعا کن تامن بمیرم            اشک چشمات ونبینم

بعد تو سیاهی بخته          زندگی بی تو چه سخته

بمیرم که از لب تو             خون می ریزه لخته لخته

سه ماهه که چشمای من     روی مادر وندیده

چادر ی که رنگ خاکه          روی صورتش کشیده

سه ماهه وسه عیادت         در این خونه نخورده

سه ماهه بادست مادر         به موهام شونه نخورده

سه ماهه تنور خونه            دیگه خاموش و سرد

تا نفس میکشه مادر           نفسش برنمیگرده                

هنوزم به زیر چادر             بدنش داره میلرزه

میبینم تو خواب هنوزم        حسنش داره میلرزه

وقتی خواب بیادبه چشمم   شبای که غم میارم

میبینم موهامو بافته          دستای که جون ندارن

سه ماهه عزا گرفتیم        چرا پا نمیشی از جا

دل بی تاب من با دیدنت آرام میگیرد

اگر دوری ز آغوشم نگاهم کام میگیرد

مرا گر مست میخواهی نگاهت را مگیر از من

که دل از ساقی چشمان مستت جام میگیرد

دیروز با یه دسته گل اومده بود به دیدنم

با یه نگاه مهربون

همون نگاهی که سالها آرزوش رو داشتم و ازم دریغ میکرد

گریه کرد و گفت دلش خیلی برام تنگ شده میخواستم اشکاش رو از رو صورتش پاک

کنم ولی نمیتونستم فقط نگاش کردم

اون رفت و سنگ قبر من خیس خیس بود....

 روزگاري دردلت جاداشتم يادش به خير

باغي از گلهاي رؤيا داشتم يادش به خير

اشتياق در تو گم بودن دچارم كرده بود

قطره اي در شان دريا داشتم يادش به خير

بي هراس از كوچه هاي سرد شب رد ميشدم

انتظار صبح فردا داشتم يادش به خير

يك دريچه رو به رؤيا يك دريچه رو به ماه

تا سحر شوق تماشا داشتم يادش به خير

هر كجا ميشد ز باغ گونه هايت بوسه چيد

صحبت از تقديس گلها داشتم يادش به خير

عشق بود و سفره اي آكنده از مهر و وفا

حرمت آيينه ها را داشتم يادش به خير

زندگاني قصه ي رؤياي دورا دور بود

دست خوشبخت تو را تا داشتم یاذش به خیر