رفتم که آن دوچشم فریبا را                    ازصفحه خیال فروشویم

رفتم صفای مهر ومحبت را                          در دیده و دل دگری جویم

دردا که هر نفس که برآوردم                        دیدم حدیث عشق تومیگویم

رفتم که همزبان دگرجویم                           رفتم که آشیان دگرسازم

رفتم که نیمه جان جوانی را                       در پای دلبری دگر اندازم

واحسرتا که یاد نگاه تو                              تا زنده ام فریب دهد بازم

بردم به می پناه که دور ازتو                       خودرا مگر هلاک توانم کرد

وین داغ تلخ کامی حسرت را                     از لوح سینه پاک توانم کرد

در هر پیاله عکس تورا دیدم                      دیگر به سرچه خاک توانم کرد

امشب به تنگنای غم واندوه                     آتش به نامه های تو افکندم

اکنون منم که برسر این آتش                    از رنج میگدازم وخرسندم

پا بر سرخیال تو میکوبم                           بر گریه فریب تو میخندم

خاموش شدبه دست توافسونگر               شمع امید شاعر ناکامی

روهرزمان بخواب درآغوشی                      رو هرنفس بپیچ بر اندامی

نفرین به من گراز توکنم یادی                  لعنت به من گراز تو برم نامی

یک بار عهدبستم ونشکستم                 صدبار عهد بستی و بشکستی

دیگر نگویمت که چها کردی                     دیگر نپرسمت که کجاهستی

جام فریب تلخ تو نوشیدم                     هوشیاریم مباد از این مستی