موندم ما آدما چه جور موجوداتی هستیم واقعا خدا باید صبرش زیاد باشه که بتونه با ما کنار بیاد همش داریم نق میزنیم همش داریم گله میکنیم.تا یه چیزی رو داریم یااصلا یادمون نیست که همچین نعمتی داریم یا هی پیش خدا گله میکنیم که چرا بهترش رو بهمون ندادی وقتی از دست دادیم تازه یادمون میاد که چه نعمت بزرگی داشتیم و باز شروع میکنیم به غر زدن که چرا ازمون گرفتی آخه خدایا دلت به چیه ماها خوشه که باز تا صدات میزنیم جواب میدی...

هر روز بابت یه چیز کوچیک دلمون از دست خدا میگیره و شروع میکنیم به گله کردن و مهربونیش و بزرگیش و همه چیزش رو منکر میشیم که چرا زمین اونجوری که ما میخوایم نمیچرخه چرا هوا امروز گرمه چرا امشب ماه اینقدر کم نوره و هزارتا بهونه الکی دیگه ولی این همه خدا کمکمون میکنه یه بار نمیگیم خدا دستت درد نکنه یه بار ازش تشکر نمیکینم به خاطر این همه لطفی که بهمون داره

خودم رو میگم همیشه تا به یه مشکل بر میخورم اول شروع میکنم به گله کردن که چرا هر چی مشکله واسه منه چرا زندگی اینقدر سخته جرا اون طوری که من میخوام پیش نمیره و....بعدشم کلی التماس و درخواست و طلب کاری از خدا که حالا که مشکل دادی خودت هم باید راه حل بدی خدا با همه نق زدنام بازم بهم کمک میکنه و مهربونیش رو بهم ثابت میکنه ولی تا مشکله حل میشه انگار نه انگار که مشکلی وجود داشت و کی بهم کمک کرد و چی شد

به این فکر نمیکنیم که اگه یه چیزی رو حالا به هر دلیلی ازمون میگیره یا اگه یه جایی روزگار بر خلاف خواسته های ما پیش میره عوضش یه جای دیگه یه جور دیگه با یه چیز بهتر جبرانش میکنه

خودمون خسته نشدیم از این همه ناشکری؟!از این همه گلایه؟!

وای به اون روزی که نوبت خدا بشه که از ما گلایه کنه چه قدر حرف تو اون دل مهربونش داره واسه زدن؟

هیچ به این فکر کردیم که چند تا تشکر به خدا بدهکاریم؟؟؟

خدا بی نیاز تر از اینه که به تشکر من و امثال من محتاج باشه ولی چه خوب بود اگه قدر نعمتهایی که بهمون داده رو میدونستیم و هر چند وقت یک بار یه یادی ازش میکردیم و یه دستت درد نکنه خشک و خالی بهش میگفتیم

...خدا جونم ما رو به خاطر فراموشکاری و نمک نشناسیمون ببخش